Dadaizm: charakterystyka, przedstawiciele i dzieła. Dadaizm to awangardowy ruch artystyczno-literacki, który miał miejsce w pierwszej połowie XX wieku. Punktem wyjścia jest rok publikacji manifestu inauguracyjnego napisanego w 1916 roku przez Hugo Balla. Jednak przed tym rokiem miały już miejsce manifestacje artystyczne, które można Sztuka baroku – zadziwić widza Sztuka baroku miała wprawić widza w zdumienie, przykuć jego uwagę, skłonić do refleksji nad różnym pojmowaniem piękna i złożonością świata. Sztuka baroku – najwybitniejsi twórcy Do najwybitniejszych twórców barokowej sztuki należą przedstawiciele włoskiego baroku, artyści na północy Obie te postawy są reprezentowane w sztuce powstającej w kręgu Jana III. Natomiast z początkiem XVIII w. rozpoczął się czas późnego baroku. Pierwsze formy barokowe pojawiły się w Rzeczpospolitej bardzo szybko, niemal równocześnie z ich zaistnieniem w sztuce włoskiej, a więc jeszcze w latach 80.-90. Okładka książki Marii Gerson-Dąbrowskiej Polscy artyści i ich dzieła. Maria Józefa Gerson-Dąbrowska (ur. w 24 sierpnia 1869 w Warszawie [1], zm. 21 stycznia 1942 tamże) – polska malarka, rzeźbiarka, pisarka, historyczka i krytyczka sztuki, publicystka oraz pedagożka [2] [3] . Malarze romantyzmu i ich najważniejsze dzieła. William Blake: Urizen stwarzający świat (Stworzenie świata lub Przedwieczny), Newton, Sąd Ostateczny. John Constable: Katedra w Salisbury, Wóz siana. Eugène Delacroix: Kobiety algierskie, Masakra na Chios, Portret Chopina, Śmierć Sardanapala, Wolność wiodąca lud na barykady. Inni poeci Baroku (Jan Chryzostom Pasek, Wacław Potocki) postawili sobie za zadanie sławienie cnót sarmackich, opisywanie obyczajów ziemiańskich, przy czym W. Potocki w trosce o losy ojczyzny wytyka Polakom wady i przedstawia ich często niegodne zachowanie ("Nierządem Polska stoi", "Zbytki polskie", "Pospolite ruszenie"). Cechy niemieckiej architektury baroku: budowle to głównie kościoły, pałace i otaczające je ogrody. obfitość, fantazyjne dekoracje, architektura bogato zdobiona rzeźbami i malarstwem. użycie szlachetnych materiałów. elipsa i owal organizują elementy kompozycji. widoczne wpływy szkoły Borrominiego. C0450M. Krótka charakterystyka epoki: Barok charakteryzował się różnorodnością tematów i form. Na określenie nowych tendencji w różnych krajach używano odmiennych terminów: gongoryzm – Hiszpania, marinizm – Włochy, sarmatyzm – Polska. Barok pojmowano jako sztukę kontrreformacji. Wizja świata była niespokojna i chaotyczna. Artyści zaczęli pokazywać w swoich postaciach niepokój, niepewność i niewiarę w możliwości człowieka. Nowa sztuka była początkowo skomplikowana, odwoływał się do intelektu odbiorcy. Artyści stosowali: koncept (łac. conceptus – ujecie) oryginalny pomysł kompozycyjny lub stylistyczny mający na celu zaskoczenie czytelnika, puetna – zaskakujące zakończenie utworu, dowcip – dostrzeganie niezwykłych podobieństw, paradoks – czyli myśl kłócąca się z powszechnym mniemaniem. Niezrozumiałą naturę świata najlepiej wyrażały sformułowania wewnętrznie sprzeczne. Świat nie jest harmonijnym porządkiem. Artyści widzą świat chaotyczny i zmienny. Sztuka opisująca taką rzeczywistość staje się śmiała, zaskakująca i dziwna. Podłoże społeczno-polityczne: 1545 – sobór w Trydencie, początki kontrreformacji, 1546 – pierwsze jezuicie kolegium w Polsce, 1600 – początek wojen polsko-szwedzkich, 1609 – rokosz Zebrzydowskiego, 1618 – początek wojny trzydziestoletniej, 1621 – bitwa z Turkami pod Chocimiem, 1648 – powstanie Chmieleckiego, 1651 – bitwa pod Beresteczkiem, 1655 – potop szwedzki, 1658 – wygnanie arian z Polski, 1655 – rokosz Lubomierskiego, 1673 – bitwa z Turkami pod Chocimiem 1683 – odsiecz Wiednia 1697-1763 – rządy Sasów w Polsce Barok to epoka pełna wojen domowych i kontrreformacji. Renesansowe nurty reformacji uległy załamaniu, a Kościół podjął próby reorganizacji. Na soborze trydenckim postulowano wzmocnienie władzy papieskiej, sformułowano oficjalną naukę Kościoła katolickiego oraz zaczęto przeciwdziałać reformacji. Utrwalenie zasad religii katolickiej miało przez sztukę o charakterze sakralnym, głównie przez architekturę, malarstwo, rzeźbę i literaturę. Wiele dzieł sztuki uległo zniszczeniu a ogłoszenie Indeksu ksiąg zakazanych zapoczątkowało kościelną cenzurę. Kościół chciał powrotu do estetycznego średniowiecza. Wszystkie te zjawiska zmierzały do przeciwdziałania reformacji i określa się je mianem kontrreformacji. Jezuici: Szczególną rolę w realizowaniu haseł nowego nurtu miał odegrać, utworzony w 1543r. przez Ignacego Loyolę. Członków zakonu Najświętszej Marii Panny Serca Jezusowego nazywano jezuitami. Jezuici zakładali szkoły dla ubogiej szlachty umożliwiając w ten sposób kształcenie, zakładali także biblioteki i drukarnie, Jezuici wyróżniali się wysokim poziomem intelektualnym. Wykorzystywali wszystkie metody by pozyskać wiernych. Kościoły jezuickie zaskakiwały wiernych bogactwem form architektonicznych i obfitością wystroju wewnętrznego (bogata ornamentyka). Kościoły olśniewały i przyciągały widzów. Stare kościoły przerabiano na styl barokowy. W kolegiach uczono pisania pobożnych wierszy i organizowano przedstawienia. Charakterystyka ludzi epoki: Twórcy baroku podkreślają przemijanie świata i wartości ziemskich. W człowieku dostrzegają dualizm jego natury, tzn. człowiek składa się z ducha i materii. Nastąpiło nasilenie chrześcijańskiej świadomości religijnej, tzn. pojawiły się programy odnowy moralnej i religijnej w ramach kościoła katolickiego. Wprowadzono formy religijności, które miały kształtować duchowość ludzi wykształconych i prostych. Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 20:40 Kartezjusz,W dziedzinie metafizyki Arnold Geulincx i Nicolas Malebranche stworzyli kierunek zwany okazjonalizmem, a Francisco Suarez zapoczątkował nową odmianę scholastyki, opartą na pojęciu singuliariów,Wspomniany Jacques-Bénigne Bossuet i François Fénelon spierali się w sprawie jego ustroju. Pierwszy z nich uzasadniał absolutyzm, a drugi potępiał go w dziele Przygody Telemacha. Zasady absolutyzmu wyłożył również jeden z jego największych praktyków – kardynał Richelieu. W dziedzinie myśli politycznej, moralnej i psychologicznej wielką sławę zyskali Diego de Saavedra Fajardo i Polak Andrzej Maksymilian Fredro. Z kolei Hugo Grocjusz wyróżnił i opisał trzy rodzaje prawa: naturalne, stanowione oraz międzynarodowe; jego myśl rozwinął Samuel von Pufendorf. Thomas Hobbes sądził z kolei, że naturalnym stanem jest wojna wszystkich przeciw wszystkim i aby jej zaradzić, ludzie zawierają umowę społeczną, na mocy której powstaje władza. Annibale Carracci, Domine, quo vadisGeorges de la Tour, Święta Magdalena Velázquez, Wenus ze zwierciadłemJerzy Siemiginowski-Eleuter, Alegoria wiosn Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub W okresie znanym jako Hiszpański Złoty Wiek Istniały dwa wyraźnie zróżnicowane nurty: literatura renesansowa, typowa dla okresu pierwszego, i literatura barokowa, typowa dla okresu drugiego. Dlatego barok w Hiszpanii był bardzo znaczącym ruchem i ma tak ważne nazwy w historii literatury, jak Góngora, Quevedo lub oczywiście Calderón de la Barca. W PROFESORZE chcemy Cię odkryć główni autorzy hiszpańskiej literatury barokowej i ich dzieła abyście mogli lepiej poznać tym razem w historii i najbardziej uznanych artystów w danym momencie. Zanim zaczniemy mówić o autorach hiszpańskiej literatury barokowej i ich dziełach, ważne jest, abyśmy na chwilę zatrzymali się, aby poznać Charakterystyka literatury barokowej. W ten sposób możemy tak bardzo zbliżyć się do tego nurtu artystycznego i estetycznego wpłynął na ogólny świat sztuki: malarstwo, muzyka, architektura itp. Barok był ruchem, który zaczął się końca XVI i rozbudowany w Europie do początku XVIII, przed nadejściem Oświecenia. Ta epoka jest naznaczona powszechnym rozczarowaniem: po renesansie ruch inspirowany klasyki i gdzie piękno, szlachetność i wielkie czyny są uwydatnione, teraz stawiamy na bardziej realną wizję życia i społeczeństwo. ZA najbardziej rozczarowana wizja w której głód, choroby i bieda są głównymi bohaterami. Barok zbiega się z okresem w historii, w którym istnieje kryzys społeczny, religijny i gospodarczy, elementy, które są niezbędne do zrozumienia nowego ducha artystów barokowych i ich specyficznej wizji świata. Główne cechy literatury barokowej są następujące: To jest odrzucenie cenności typowy dla renesansu. Postaw na złożone pisanie uczynić go bardziej estetycznym i kulturalnym, dlatego nie brakuje figur retorycznych. Przesadzona sztuka. Sztuka barokowa jest przesadzona i ekstremalna, pełna ornamentów i ma silny wpływ estetyczny, który można lubić lub nie lubić w równych częściach. Tego właśnie szukają: wpływu. Tendencja pesymistyczny przez ogólne rozczarowanie życiem i sztuką klasyczną. Duży ozdoby to, na polu literackim, widoczne jest przede wszystkim w teatr i jego uderzające i przeładowane zestawy. Wpływy religijne w sztuce literackiej, ze względu na kryzys, jakiego doświadczyło chrześcijaństwo wraz z reformą Lutra, która wstrząsnęła życiem europejskiego społeczeństwa i podstawami wierzeń. Już teraz zaczynamy spotykać się z autorami literatury hiszpańskiego baroku i ich dziełami, aby opowiedzieć Wam o najbardziej reprezentatywnym autorze tego nurtu: Calderón de la Barca. Właściwie to ciekawe, że jest najwyższym przedstawicielem, podczas gdy w rzeczywistości Calderón był ostatnim konsekrowanym artystą barokowym znanym w Hiszpanii. A ponadto jego śmierć jest naznaczona koniec hiszpańskiego złotego wiekul. Jednak to właśnie z tym artystą maksymalny blask literatury barokowej i teatru. Calderón był uznanym poeta i dramaturg z XVII wieku, ale pracował także jako ksiądz katolicki (stąd religijny wpływ niektórych jego dzieł). Podstawą jego teatru są literackie innowacje zaproponowane przez Lope de Vegę i jego Nowa sztuka tworzenia komedii, gdzie autor postawił na rodzaj teatru inny niż Arystoteles i dostosowany do współczesnego społeczeństwa. Wraz z Calderonem osiągnięto szczyt barokowego teatru w Hiszpanii, a jego prace są całkowicie osadzone w barokowym charakterze: prace pesymistyczne, z silnym wpływ Boga i religii, z kulturalnym i przeładowanym językiem oraz inscenizowanymi spektakularny. W obrębie Najbardziej znane dzieła Calderona, wyróżniamy: Życie jest snem Goblińska pani Wielki teatr świata Hrabia Lucanor Burmistrz Zalamea Ale oprócz Calderona są inni ważni autorzy hiszpańskiej literatury barokowej, których musimy znać i studiować. Tutaj zostawiamy wam jedne z najwybitniejszych i najbardziej wpływowych w historii literatury. Luis de Góngora (1561-1627) Gongora To jeden z najważniejsi autorzy barokowi kraj. W rzeczywistości był jednym z pierwszych wielkich nazwisk związanych z tym nurtem artystycznym i dlatego jeden z nurtów barokowych nosi jego imię: gongoryzm lub culterismo. Jego styl charakteryzuje się przeciążeniem, kulturą i wzniosłością, typem tekstu, w którym forma jest ważniejsza niż treść. Samotności wysłana przez Gongora to jedno z jego najważniejszych dzieł. Tirso de Molina (1579-1648) Oczywiście nie mogliśmy zapomnieć o Tirso de Molina, innym wielkim nazwisku hiszpańskiej literatury barokowej. Jesteśmy przed autorem, który przede wszystkim wyróżniał się w gatunku dramatycznym. Napisał wiele prac, ale najbardziej znanym jest Don Gil de las Calzas Verdes i oczywiście Oszust Sewilli. Franciszek de Quevedo (1580-1645) Rywalizacja Quevedo i Góngora jest dobrze znany w historii literatury. I to właśnie Quevedo, znacznie młodszy od Góngory, zaatakował tego wielkiego poetę i bronił konceptyzm jako ruch barokowy par excellence. Quevedo był bardzo utalentowanym prozaikiem, który pisał prace na wiele tematów (religijnych, filozoficznych, politycznych itp.). Jego najbardziej znana praca to: Historia życia buscón. Baltasar Gracián (1601-1658) Nadal odkrywamy głównych autorów hiszpańskiej literatury barokowej, aby porozmawiać o Graciánie, bardzo wybitnym autorze w dziedzinie proza ​​dydaktyczna i proza ​​filozoficzna. W przeciwieństwie do Góngory Gracián podążał za ruchem konceptyzm, ruch, który bronił tego samego znaczenia treści i formy. Jego najbardziej znana praca to: Krytyk. Francisco de Rojas Zorrilla (1607-1648) Przegląd autorów hiszpańskiej literatury baroku i ich dzieł kończymy opowiadaniem o Francisco Rojasa Zorrilla, pisarza z Toledo, który wyróżnił się w świecie literatury sztuką: Persyle i Zygmunt (1633), komedia, która odniosła duży sukces. Jednak Rojas Zorrilla współpracował wcześniej z wielkimi pisarzami rangi Calderóna de la Barca, z którymi współpracował Potwór fortuny. Jego styl był bardzo satyryczny, do tego stopnia, że ​​wzbudzał wielkie kontrowersje w niektórych recitalach i spotkaniach literackich. Sztuka barokowa rozwijała się od końca XVI wieku. Najwięksi mistrzowie pędzla żyli i tworzyli w XVII wieku. Najlepsze warunki do rozwoju znalazła w krajach katolickich. Jej początki związane są z ideą ojczyzną barokuBarok narodził się we Włoszech. Za prekursorów tego kierunku w malarstwie uznani zostali tworzący w Bolonii na przełomie XVI i XVIII wieku bracia Caracci. To oni jako pierwsi zerwali z ideą manieryzmu – kierunkiem, który występował w sztuce europejskiej między renesansem a barokiem. Artyści, którzy tworzyli w epoce baroku większą uwagę skierowali na uczucia i emocje, interesowała ich natura i realistyczne odtwarzanie jeden z mistrzów barokowego malarstwaCaravaggio (właściwie Michelangelo Merisi da Caravaggio) żył w latach 1573-1610. Artysta tworzył w Rzymie, miał zupełnie inne podejście do sztuki niż to, które reprezentowali artyści tworzący w okresie manieryzmu. W początkowym okresie swojej twórczości Caravaggio malował głównie scenki rodzajowe. Z tego okresu pochodzą między innymi: „Grający na lutni”, „Chłopak z koszem owoców”, „Gracze w karty”. Interesowały go także sceny zaczerpnięte z mitologii. W późniejszym okresie Caravaggio tworzył nowatorskie dzieła poświęcone tematyce religijnej. W swoich dziełach wykorzystywał manierę tenebrosa. Jej cechą charakterystyczną jest mrok. Z ciemności Caravaggio wydobywał postacie i przedmioty ostrym światłem. Tematy religijne w interpretacji Caravaggio to wydarzenia z codziennego życia dziejące się w czasach mu mistrz malarstwa flamandzkiegoKatolicka Flandria była bardzo silnym ośrodkiem malarstwa barokowego. Do grona najwybitniejszych malarzy tego okresu zaliczany jest żyjący w latach 1577-1640 Peter Paul Rubens. Rubens był artystą wszechstronnym, malował sceny religijne („Sąd Ostateczny”) i liczne sceny mitologiczne („Sąd Parysa”). Do jego bardzo ważnych dzieł należy cykl obrazów historyczno-alegorycznych „Dzieje Marii Medici”. Cykl składa się z 21 monumentalnych Posts: Odpowiedzi Giovanni Bernini-twórca kolumnady na placu w rzymie.(architekt) Peter Paul Rubens i Jan Vermeer van Delft- malarze Jan Sebastian Bach i Georg Friedrich Haendel- kompozytorzy Claudio Monteverdi-uznawany jest za ojca opery John Locke-filozof Rene Descartes(Kartezjusz) Filozof cytat : Myśle wiec jestem. Galileusz- potwierdził teorie Kopernika Isaac Newton-odkrył prawo powszechnego ciązenia(prawo grawitacji) Mam nadzeje ze pomogłam =] RUBENS SZEKSPIR MOLIER BERNINI Uważasz, że ktoś się myli? lub

artyści baroku i ich dzieła